امشب تو فکرم...فکر قبول کردن یکی که دوسم داره یا موندن باتویی که دوسم نداری...انتخاب اسون نیس بااینکه عقلم راه درستومیدونه اما قلبم جلوی عقلمومیگیره...این خیلی بده...خیلی...ماادما خیلی بد شدیم...اینقدر بد که دوست داشتنامون شده بازی...وازبازی کردن با احساس بقبه لذت میبریم...این افتخار نیست که یه پسرمخ چند تا دخترو زده...یا یه دختر چقدر خاطر خواه داره...منم اگه چراغ راهنمام روشن باشه طرفدارای زیادی دارم...زیادی دم دست بودن گاهی بیشتراز نزدبک کردن قلب ادمااونارو بی ارزش ترازهرچیزی میکنه....